14-Dec-2019 | २८ मंसिर २०७६, शनिबार

लघुकथा: आफन्त

२१ जेष्ठ २०७६, मंगलवार ०   बिचार / प्रतिक्रिया


आनन्द श्रेष्ठ

न्यूयोर्क ।

 

क्यानाडाबाट घर आएको दोश्रो हप्ता, आफूलाई भेट्न आएकी स्कूलदेखिको साथी कुसुमसँग भलाकुसारीमा व्यस्त छिन् राधा ।

– किन्नुपर्ने, लानुपर्ने सबै सामान तयार भयो । गाडी बेच्नुछ अब । टोरोण्टो बसाइ कति हुने हो थाहा छैन !  बेक्कार, बर्षको करमै बीस पच्चिस हजार, अनि नचलेपछि फेरि ब्याट्री फेर, ज्याला देऊ, यसोउसो गर्दा तीस हजार खर्च हुन्छ । चढ्ने कोही हैन । यता आएको बेला बरू गाडी भाडामा लिएर चढुँला नि भनेको !

– ए  ! तिमी गाडी बेच्ने हो ?  मेरो आफ्नै दिदी पनि गाडी किन्छु भन्दैछिन् । म बेचिदिन्छु नि । कतिमा बेच्ने ?

– साँढे सात जति नगद पाए दिन्छु ।

– कति मोडेलको ?  हन्डाई हैन ?

– हो, २००० मोडेलको, फूल अप्सन ।

– ए ! आठ गै हाल्छ नि, किन साँढे झुण्याउनु !

– हो र ? ल बेचिदेऊ न त सक्छौ भने ।

– यसो गर, म मेरो दिदीको अगाडि आठ चाँहि म तिम्रो हातमा हाल्दिन्छु तर दिदी गएपछि मलाई पचास दिनु पर्छ । हुन्छ ? 

राधा टाउको हल्लाउँछिन् तर उनको मुटु टाउकोभन्दा बढि गतिमा हल्लिन्छ । 

 

Loading...

फेसबुकबाट तपाईको प्रतिक्रिया

सम्बन्धित समाचार